Epigram 11.321

Created on
Updated on



γραμματικοὶ Μώμου στυγίου τέκνα, σῆτες ἀκανθῶν,
τελχῖνες βίβλων, Ζηνοδότου σκύλακες,
Καλλιμάχου στρατιῶται, ὃν ὡς ὅπλον ἐκτανύσαντες,
οὐδ᾽ αὐτοῦ κείνου γλῶσσαν ἀποστρέφετε,
συνδέσμων λυγρῶν θηρήτορες, οἷς τὸ μὶν ἢ
σφὶνεὔαδε, καὶ ζητεῖν εἰ κύνας εἶχε Κύκλωψ,
τρίβοισθ᾽ εἰς αἰῶνα κατατρύζοντες ἀλιτροὶ
ἄλλων ἐς δ᾽ ἡμᾶς ἰὸν ἀποσβέσατε.

— Paton edition

Grammarians, ye children of Stygian Momus, ye book-worms feeding on thorns, demon foes of books, dogs of Zenodotus, soldiers of Callimachus from whom, though you hold him out as a shield, you do not refrain your tongue, hunters of melancholy conjunctions who take delight in min and sphin and in enquiring if the Cyclops had dogs, may ye wear yourselves away for all eternity, ye wretches, muttering abuse of others; then come and quench your venom in me.

— Paton edition






Cette épigramme est un diatribe contre les grammairiens commentateurs des oeuvres épiques. Leur "Loi", c'est l'École d'Alexandrie avec Zénodote d'Éphèse (320-260) et surtout Callimaque (310-240?), l'auteur de poèmes érudits et de nombreux travaux philologiques, comme bibliothécaire du Musée.


External references