Anthologia Graeca

Antecedens: 7.24

Subsequens: 7.26

Anthologia Graeca 7.25, Simonides Σιμωνίδης Simonide

Perseus URN: http://data.perseus.org/citations/urn:cts:greekLit:tlg7000.tlg001.perseus-grc2:7.25

Hoc epigramma ex Anthologiae principali situ: https://anthologia.ecrituresnumeriques.ca/entities/127

Json fons: https://anthologia.ecrituresnumeriques.ca/api/v1/entities/127

Hoc epigramma ex POP situ: http://pop.anthologiegrecque.org/#/epigramme/127

Epigramma ad collectionem addictum ab editore Katerina Tzotzi Université de Montréal

Nuper mutata 2020-06-16T15:17:43.000Z

Argumenta: distique élégiaque, distico elegiaco, Elegiac couplet, funerario, funéraire, classical period, Graces, Lieux imaginaires, Anacreon, Megisteus, Smerdies, Eros, Promenade au cimetière, Figures de poètes, Validé par Romane

Textus epigrammatis

Lingua: ελληνικά

Editio: None


οὗτος Ἀνακρείοντα, τὸν ἄφθιτον εἵνεκα Μουσέων
ὑμνοπόλον, πάτρης τύμβος ἔδεκτο Τέω,

ὃς Χαρίτων πνείοντα μέλη, πνείοντα δ᾽ Ἐρώτων,
τὸν γλυκὺν ἐς παίδων ἵμερον ἡρμόσατο.

μοῦνος δ᾽ εἰν Ἀχέροντι βαρύνεται, οὐχ ὅτι λείπων
ἠέλιον, Λήθης ἐνθάδ᾽ ἔκυρσε δόμων
ἀλλ᾽ ὅτι τὸν χαρίεντα μετ᾽ ἠιθέοισι Μεγιστέα,
καὶ τὸν Σμερδίεω Θρῇκα λέλοιπε πόθον.
μολπῆς δ᾽ οὐ λήγει μελιτερπέος, ἀλλ᾽ ἔτ᾽ ἐκεῖνον

βάρβιτον οὐδὲ θανὼν εὔνασεν εἰν Ἀίδῃ.

Lingua: English

Editio: W. R. Paton (modified)

In this tomb of Teos, his home, was Anacreon laid,
the singer whom the Muses made deathless, who
set to the sweet love of lads measures breathing of
the Graces, breathing of Love. Alone in Acheron he
grieves not that he has left the sun and dwells
there in the house of Lethe, but that he has left
Megisteus, graceful above all the youth, and his
passion for Thracian Smerdies. Yet never does he
desist from song delightful as honey, and even in
Hades he has not laid that lute to rest.

Lingua: Français

Editio: P. Waltz

Voyez : c'est Anacréon, le poète qui doit aux Muses
l'immortalité, à qui Téos, sa patrie, a donné ce tombeau pour
asile. De chants qui respiraient et les grâces et les amours, il
sut faire un instrument au doux désir des garçons, et seul
dans l'Achéron il s'afflige, non pas d'avoir laissé ici la
lumière du soleil pour aller trouver le séjour de l'oubli, mais
bien d'y avoir laissé ce Mégisteus charmant entre les
adolescents et la toison thrace de Smerdiès. Pourtant, il ne
renonce pas aux charmes de la mélodie, non, il a encore ce
luth que, pas même mort en Hadès, il ne laisse dormir.

Codex

Codex

Internal Reference

Anthologia Graeca 7.23

Internal Reference

Anthologia Graeca 7.26

Alignement de 353 avec 354

source

οὗτος Ἀνακρείοντα , τὸν ἄφθιτον εἵνεκα Μουσέων
ὑμνοπόλον , πάτρης τύμβος ἔδεκτο Τέω ,

ὃς Χαρίτων πνείοντα μέλη , πνείοντα δ Ἐρώτων ,
τὸν γλυκὺν ἐς παίδων ἵμερον ἡρμόσατο .

μοῦνος δ εἰν Ἀχέροντι βαρύνεται , οὐχ ὅτι λείπων
ἠέλιον , Λήθης ἐνθάδ ἔκυρσε δόμων
ἀλλ ὅτι τὸν χαρίεντα μετ ἠιθέοισι Μεγιστέα ,
καὶ τὸν Σμερδίεω Θρῇκα λέλοιπε πόθον .
μολπῆς δ οὐ λήγει μελιτερπέος , ἀλλ ἔτ ἐκεῖνον

βάρβιτον οὐδὲ θανὼν εὔνασεν εἰν Ἀίδῃ .

target
In this tomb of Teos , his home , was Anacreon laid ,
the singer whom the Muses made deathless , who
set to the sweet love of lads measures breathing of
the Graces , breathing of Love . Alone in Acheron he
grieves not that he has left the sun and dwells
there in the house of Lethe , but that he has left
Megisteus , graceful above all the youth , and his
passion for Thracian Smerdies . Yet never does he
desist from song delightful as honey , and even in
Hades he has not laid that lute to rest .

Alignement de 353 avec 355

source

οὗτος Ἀνακρείοντα , τὸν ἄφθιτον εἵνεκα Μουσέων
ὑμνοπόλον , πάτρης τύμβος ἔδεκτο Τέω ,

ὃς Χαρίτων πνείοντα μέλη , πνείοντα δ Ἐρώτων ,
τὸν γλυκὺν ἐς παίδων ἵμερον ἡρμόσατο .

μοῦνος δ εἰν Ἀχέροντι βαρύνεται , οὐχ ὅτι λείπων
ἠέλιον , Λήθης ἐνθάδ ἔκυρσε δόμων
ἀλλ ὅτι τὸν χαρίεντα μετ ἠιθέοισι Μεγιστέα ,
καὶ τὸν Σμερδίεω Θρῇκα λέλοιπε πόθον .
μολπῆς δ οὐ λήγει μελιτερπέος , ἀλλ ἔτ ἐκεῖνον

βάρβιτον οὐδὲ θανὼν εὔνασεν εἰν Ἀίδῃ .

target
Voyez : c ' est Anacréon , le poète qui doit aux Muses
l ' immortalité , à qui Téos , sa patrie , a donné ce tombeau pour
asile . De chants qui respiraient et les grâces et les amours , il
sut faire un instrument au doux désir des garçons , et seul
dans l ' Achéron il s ' afflige , non pas d ' avoir laissé ici la
lumière du soleil pour aller trouver le séjour de l ' oubli , mais
bien d ' y avoir laissé ce Mégisteus charmant entre les
adolescents et la toison thrace de Smerdiès . Pourtant , il ne
renonce pas aux charmes de la mélodie , non , il a encore ce
luth que , pas méme mort en Hadès , il ne laisse dormir .