Anthologia Graeca

Antecedens: 4.2

Subsequens: 4.4

Anthologia Graeca 4.3, Agathias Scholasticus Ἀγαθίας σχολαστικός Agathias le scholastique

Perseus URN: http://data.perseus.org/citations/urn:cts:greekLit:tlg7000.tlg001.perseus-grc1:4.3

Hoc epigramma ex Anthologiae principali situ: https://anthologia.ecrituresnumeriques.ca/entities/24

Json fons: https://anthologia.ecrituresnumeriques.ca/api/v1/entities/24

Hoc epigramma ex POP situ: http://pop.anthologiegrecque.org/#/epigramme/24

Epigramma ad collectionem addictum ab editore API

Nuper mutata 2020-07-08T20:25:10.000Z

Argumenta: distique élégiaque, distico elegiaco, Elegiac couplet, époque byzantine, epoca bizzantina, admonitory, exhortatif (protreptique), esortativo, Ares, Dionysus, Apollo, Apollon, Phébus / Phœbus , Medea, Hermes, préface, Cronide (Zeus), Fleurs, Flowers, Fiori, Texte et écriture, Validé par Luiz, Libye, Rome, Theodorus , Cosmas, Justinian, Hamadryad, Jason, Ennosigaios (Poseidon), Chytherea (Aphrodite), Cadiz, Colchis, Caspian Sea, Persian Gulf , Scythia, Susa, India, Hydaspes, Gibraltar, Spain, Syrtis , Tanais

Textus epigrammatis

Lingua: ελληνικά

Editio: None

συλλογὴ νέων ἐπιγραμμάτων ἐκτεθεῖσα ἐν Κωνσταντίνου πόλει πρὸς Θεόδωρον Δεκουρίωνα τὸν Κοσμᾶ: εἴρηται δὲ τὰ προοίμια μετὰ τὰς συνεχεῖς ἀκροάσεις τὰς κατ᾽ ἐκεῖνο καιροῦ γενομένας.
οἶμαι μὲν ὑμᾶς, ἄνδρες, ἐμπεπλησμένους
ἐκ τῆς τοσαύτης τῶν λόγων πανδαισίας,
ἔτι που τὰ σιτία προσκόρως ἐρυγγάνειν:
καὶ δὴ κάθησθε τῇ τρυφῇ σεσαγμένοι:

λόγων γὰρ ἡμῖν πολυτελῶν καὶ ποικίλων
πολλοὶ προθέντες παμμιγεῖς εὐωχίας,
περιφρονεῖν πείθουσι τῶν εἰθισμένων.
τί δὲ νῦν ποιήσω; μὴ τὰ προὐξειργασμένα
οὕτως ἐάσω συντετῆχθαι κείμενα;

ἢ καὶ προθῶμαι τῆς ἀγορᾶς ἐν τῷ μέσῳ,
παλιγκαπήλοις εὐτελῶς ἀπεμπολῶν;
καὶ τίς μετασχεῖν τῶν ἐμῶν ἀνέξεται;
τίς δ᾽ ἂν πρίαιτο τοὺς λόγους τριωβόλου,
εἰ μὴ φέροι πως ὦτα μὴ τετρημένα;

ἀλλ᾽ ἐστὶν ἐλπὶς εὐμενῶς τῶν δρωμένων
ὑμᾶς μεταλαβεῖν, κοὐ κατεβλακευμένως:
ἔθος γὰρ ὑμῖν τῇ προθυμίᾳ μόνῃ
τῇ τῶν καλούντων ἐμμετρεῖν τὰ σιτία.
καὶ πρός γε τούτῳ δεῖπνον ἠρανισμένον

ἥκω προθήσων ἐκ νέων ἡδυσμάτων.
ἐπεὶ γὰρ οὐκ ἔνεστιν ἐξ ἐμοῦ μόνου
ὑμᾶς μεταλαβεῖν, ἄνδρες, ἀξίας τροφῆς,
πολλοὺς ἔπεισα συλλαβεῖν μοι τοῦ πόνου,
καὶ συγκαταβαλεῖν καὶ συνεστιᾶν πλέον.


καὶ δὴ παρέσχον ἀφθόνως οἱ πλούσιοι
ἐξ ὧν τρυφῶσι: καὶ παραλαβὼν γνησίως
ἐν τοῖς ἐκείνων πέμμασι φρυάττομαι.
τοῦτο δέ τις αὐτῶν προσφόρως, δεικνὺς ἐμέ,
ἴσως ἐρεῖ πρὸς ἄλλον
ἀρτίως ἐμοῦ


μάζαν μεμαχότος μουσικήν τε καὶ νέαν,

οὗτος παρέθηκεν τὴν ὑπ᾽ ἐμοῦ μεμαγμένην.

ταυτὶ μὲν οὖν ἐρεῖ τις † οὐδὲ τῶν σοφωτάτων,
τῶν ὀψοποιῶν, ὧν χάριν δοκῶ μόνος
εἶναι τοσαύτης ἡγεμὼν πανδαισίας.

θαρρῶν γὰρ αὐτοῖς λιτὸν οἴκοθεν μέρος
καὐτὸς παρέμιξα, τοῦ δοκεῖν μὴ παντελῶς
ξένος τις εἶναι τῶν ὑπ᾽ ἐμοῦ συνηγμένων.
ἀλλ᾽ ἐξ ἑκάστου σμικρὸν εἰσάγω μέρος,
ὅσον ἀπογεῦσαι: τῶν δὲ λοιπῶν εἰ θέλοι

τυχεῖν τις ἁπάντων καὶ μετασχεῖν εἰς κόρον,
ἴστω γε ταῦτα κατ᾽ ἀγορὰν ζητητέα.
κόσμον δὲ προσθεὶς τοῖς ἐμοῖς πονήμασι,
ἐκ τοῦ Βασιλέως τοὺς προλόγους ποιήσομαι:
ἅπαντα γάρ μοι δεξιῶς προβήσεται.

καί μοι μεγίστων πραγμάτων ὑμνουμένων
εὑρεῖν γένοιτο καὶ λόγους ἐπηρμένους.
μή τις ὑπαυχενίοιο λιπὼν ζωστῆρα λεπάδνου
βάρβαρος ἐς Βασιλῆα βιημάχον ὄμμα τανύσσῃ:
μηδ᾽ ἔτι Περσὶς ἄναλκις ἀναστείλασα καλύπτρην

ὄρθιον ἀθρήσειεν ἐποκλάζουσα δὲ γαίῃ,
καὶ λόφον αὐχήεντα καταγνάμπτουσα τενόντων,
Αὐσονίοις ἄκλητος ὑποκλίνοιτο ταλάντοις.
ἑσπερίη θεράπαινα, σὺ δ᾽ ἐς κρηπῖδα Γαδείρων,
καὶ παρὰ πορθμὸνἼβηρα καὶ Ὠκεανίτιδα Θούλην,

ἤπιον ἀμπνεύσειας, ἀμοιβαίων δὲ τυράννων

κράατα μετρήσασα τεῇ κρυφθέντα κονίῃ,
θαρσαλέαις παλάμῃσι φίλην ἀγκάζεο Ῥώμην
Καυκασίῳ δὲ τένοντι καὶ ἐν ῥηγμῖνι Κυταίῃ,
ὁππόθι ταυρείοιο ποδὸς δουπήτορι χαλκῷ

σκληρὰ σιδηρείης ἐλακίζετο νῶτα κονίης,
σύννομον Ἀδρυάδεσσιν ἀναπλέξασα χορείην
Φασιὰς εἱλίσσοιτο φίλῳ σκιρτήματι νύμφη,
καὶ καμάτους μέλψειε πολυσκήπτρου βασιλῆος,
μόχθον ἀπορρίψασα γιγαντείου τοκετοῖο.

μηδὲ γὰρ αὐχήσειεν Ἰωλκίδος ἔμβολον Ἀργοῦς,
ὅττι πόνους ἥρωος ἀγασσαμένη Παγασαίου
οὐκέτι Κολχὶς ἄρουρα, γονῇ πλησθεῖσα Γιγάντων,
εὐπτολέμοις σταχύεσσι μαχήμονα βῶλον ἀνοίγει.
κεῖνα γὰρ ἢ μῦθός τις ἀνέπλασεν, ἢ διὰ τέχνης

οὐχ ὁσίης τετέλεστο, πόθων ὅτε λύσσαν ἑλοῦσα
παρθενικὴ δολόεσσα μάγον κίνησεν ἀνάγκην
ἀλλὰ δόλων ἔκτοσθε καὶ ὀρφναίου κυκεῶνος
Βάκτριος ἡμετέροισι Γίγας δούπησε βελέμνοις.
οὐκέτι μοι χῶρός τις ἀνέμβατος, ἀλλ᾽ ἐνὶ πόντῳ

Ὑρκανίου κόλποιο καὶ ἐς βυθὸν Αἰθιοπῆα
Ἰταλικαῖς νήεσσιν ἐρέσσεται ἥμερον ὕδωρ.
ἀλλ᾽ ἴθι νῦν, ἀφύλακτος ὅλην ἤπειρον ὁδεύων,
Αὐσόνιε, σκίρτησον, ὁδοιπόρε: Μασσαγέτην δὲ
ἀμφιθέων ἀγκῶνα καὶ ἄξενα τέμπεα Σούσων,

Ἰνδῴης ἐπίβηθι κατ᾽ ὀργάδος, ἐν δὲ κελεύθοις
εἴποτε διψήσειας, ἀρύεο δοῦλον Ὑδάσπην:
ναὶ μὴν καὶ κυανωπὸν ὑπὲρ δύσιν ἄτρομος ἕρπων
κύρβιας Ἀλκείδαο μετέρχεο: θαρσαλέως δὲ
ἴχνιον ἀμπαύσειας ἐπὶ ψαμάθοισιν Ἰβήρων,

ὁππόθι, καλλιρέεθρον ὑπὲρ βαλβῖδα θαλάσσης,
δίζυγος ἠπείροιο συναντήσασα κεραίη
ἐλπίδας ἀνθρώποισι βατῆς εὔνησε πορείης.

ἐσχατιὴν δὲ Λίβυσσαν ἐπιστείβων Νασαμώνων
ἔρχεο καὶ παρὰ Σύρτιν, ὅπῃ νοτίῃσι θυέλλαις

ἐς κλίσιν ἀντίπρωρον ἀνακλασθεῖσα Βορῆος,
καὶ ψαφαρὴν ἄμπωτιν ὕπερ, ῥηγμῖνι ἁλίπλῳ
ἀνδράσι δῖα θάλασσα πόρον χερσαῖον ἀνοίγει.
οὐδὲ γὰρ ὀθνείης σε δεδέξεται ἤθεα γαίης,
ἀλλὰ σοφοῦ κτεάνοισιν ὁμιλήσεις Βασιλῆος,

ἔνθα κεν ἀίξειας, ἐπεὶ κυκλώσατο κόσμον
κοιρανίῃ: Τάναϊς δὲ μάτην ἤπειρον ὁρίζων
ἐς Σκυθίην πλάζοιτο καὶ ἐς Μαιώτιδα λίμνην.
τοὔνεκεν, ὁππότε πάντα φίλης πέπληθε γαλήνης,
ὁππότε καὶ ξείνοιο καὶ ἐνδαπίοιο κυδοιμοῦ

ἐλπίδες ἐθραύσθησαν ὑφ᾽ ἡμετέρῳ Βασιλῆι,
δεῦρο, μάκαρ Θεόδωρε, σοφὸν στήσαντες ἀγῶνα
παίγνια κινήσωμεν ἀοιδοπόλοιο χορείης.
σοὶ γὰρ ἐγὼ τὸν ἄεθλον ἐμόχθεον εἰς σὲ δὲ μύθων
ἐργασίην ἤσκησα, μιῇ δ᾽ ὑπὸ σύζυγι βίβλῳ

ἐμπορίην ἤθροισα πολυξείνοιο μελίσσης,
καὶ τόσον ἐξ ἐλέγοιο πολυσπερὲς ἄνθος ἀγείρας,
στέμμα σοι εὐμύθοιο καθήρμοσα Καλλιοπείης,
ὡς φηγὸν Κρονίωνι καὶ ὁλκάδας Ἐννοσιγαίῳ,
ὡς Ἄρεϊ ζωστῆρα καὶ Ἀπόλλωνι φαρέτρην,

ὡς χέλυν Ἑρμάωνι καὶ ἡμερίδας Διονύσῳ.
οἶδα γὰρ ὡς ἄλληκτον ἐμῆς ἱδρῶτι μερίμνης
εὖχος ἐπιστάξειεν ἐπωνυμίη Θεοδώρου.
πρῶτα δέ σοι λέξαιμι, παλαιγενέεσσιν ἐρίζων,
ὅσσαπερ ἐγράψαντο νέης γενετῆρες ἀοιδῆς

ὡς προτέροις μακάρεσσιν ἀνειμένα: καὶ γὰρ ἐῴκει
γράμματος ἀρχαίοιο σοφὸν μίμημα φυλάξαι.
ἀλλὰ πάλιν μετ᾽ ἐκεῖνα % παλαίτερον εὖχος ἀγείρει
ὅσσαπερ ἢ γραφίδεσσι χαράξαμεν ἤ τινι χώρῳ,

εἴτε καὶ εὐποίητον ἐπὶ βρέτας, εἴτε καὶ ἄλλης

τέχνης ἐργοπόνοιο πολυσπερέεσσιν ἀέθλοις.
καὶ τριτάτην βαλβῖδα νεήνιδος ἔλλαχε βίβλου
ὅσσα θέμις, τύμβοισι τάπερ Θεὸς ἐν μὲν ἀοιδῇ
ἐκτελέειν νεύσειεν, ἐν ἀτρεκίῃ δὲ διώκειν.
ὅσσα δὲ καὶ βιότοιο πολυσπερέεσσι κελεύθοις

γράψαμεν, ἀσταθέος δὲ τύχης σφαλεροῖσι ταλάντοις,
δέρκεό μοι βίβλοιο παρὰ κρηπῖδα τετάρτην.
ναὶ τάχα καὶ πέμπτοιο χάρις θέλξειεν ἀέθλου,
ὁππόθι κερτομέοντες ἐπεσβόλον ἦχον ἀοιδῆς
γράψαμεν. ἑκταῖον δὲ μέλος κλέπτουσα Κυθήρη

εἰς ὀάρους ἐλέγοιο παρατρέψειε πορείην
καὶ γλυκεροὺς ἐς ἔρωτας. ἐν ἑβδομάτῃ δὲ μελίσσῃ
εὐφροσύνας Βάκχοιο, φιλακρήτους τε χορείας,
καὶ μέθυ, καὶ κρητῆρα, καὶ ὄλβια δεῖπνα νοήσεις.

Lingua: ελληνικά

Editio: None

συλλογὴ νέων ἐπιγραμμάτων ἐκτεθεῖσαἐν
Κωνσταντίνου πόλει πρὸς Θεόδωρον
Δεκουρίωνα
τὸν Κοσμᾶ: εἴρηται δὲ τὰπροοίμια μετὰ τὰς συν εχεῖς ἀκροάσεις
τὰςκατ᾽ἐκεῖνο καιροῦ γενομένας.

οἶμαι μὲν ὑμᾶς, ἄνδρες, ἐμπεπλησμένους
ἐκ τῆς τοσαύτης τῶν λόγων πανδαισίας,
ἔτι που τὰ σιτία προσκόρως ἐρυγγάνειν:
καὶ δὴ κάθησθε τῇ τρυφῇ σεσαγμένοι:
λόγων γὰρ ἡμῖν πολυτελῶν καὶ ποικίλων
πολλοὶ προθέντες παμμιγεῖς εὐωχίας,
περιφρονεῖν πείθουσι τῶν εἰθισμένων.
τί δὲ νῦν ποιήσω;
μὴ τὰ προὐξειργασμένα
οὕτως ἐάσω συντετῆχθαι κείμενα;
ἢ καὶ προθῶμαι τῆς ἀγορᾶς ἐν τῷ μέσῳ,
παλιγκαπήλοις εὐτελῶς ἀπεμπολῶν;
καὶ τίς μετασχεῖν τῶν ἐμῶν ἀνέξεται;
τίς δ᾽ ἂν πρίαιτο τοὺς λόγους τριωβόλου,
εἰ μὴ φέροι πως ὦτα μὴ τετρημένα;
ἀλλ᾽ ἐστὶν ἐλπὶς εὐμενῶς τῶν δρωμένων
ὑμᾶς μεταλαβεῖν, κοὐ κατεβλακευμένως;
ἔθος γὰρ ὑμῖν τῇ προθυμίᾳ μόνῃ
τῇ τῶν καλούντων ἐμμετρεῖν τὰσιτία.
καὶ πρός γε τούτῳ δεῖπνον ἠρανισμένον
ἥκω προθήσων ἐκ νέων ἡδυσμάτων.
ἐπεὶ γὰρ οὐκ ἔν εστιν ἐξ ἐμοῦ μόνου
ὑμᾶς μεταλαβεῖν, ἄνδρες, ἀξίας τροφῆς,
πολλοὺς ἔπεισα συλλαβεῖν μοιτοῦ πόνου,
καὶ συγκαταβαλεῖν καὶ συνεστιᾶν πλέον.
καὶ δὴ παρέσχον ἀφθόνως οἱ πλούσιοι
ἐξ ὧν τρυφῶσι: καὶ παραλαβὼν γνησίως
ἐν τοῖς ἐκείνων πέμμασι φρυάττομαι.
τοῦτο δέ τις αὐτῶν προσφόρως, δεικνὺς ἐμέ,
ἴσωςἐρεῖ πρὸςἄλλον “ἀρτίως ἐμοῦ
μάζαν μεμαχότος μουσικήν τε καὶ νέαν,
οὗτος παρέθηκεν τὴν ὑπ᾽ ἐμοῦ μεμαγμένην.”
ταυτὶ μὲν οὖν ἐρεῖ τις † οὐδὲ τῶν σοφωτάτων
τῶν ὀψοποιῶν, ὧν χάριν δοκῶ μόνος
εἶναι τοσαύτης ἡγεμὼν πανδαισίας.
θαρρῶν γὰρ αὐτοῖς λιτὸν οἴκοθεν μέρος
καὐτὸς παρέμιξα, τοῦ δοκεῖν μὴ παντελῶς
ξένος τις εἶναι τῶν ὑπ᾽ ἐμοῦ συνηγμένων.
ἀλλ᾽ ἐξ ἑκάστου σμικρὸν εἰσάγω μέρος,
ὅσον ἀπογεῦσαι: τῶν δὲ λοιπῶν εἰ θέλοι
τυχεῖν τις ἁπάντων καὶ μετασχεῖν εἰς κόρον,
ἴστω γε ταῦτα κατ᾽ ἀγορὰν ζητητέα.
Κόσμον δὲ προσθεὶς τοῖς ἐμοῖς πονήμασι,
ἐκ τοῦ Βασιλέως τοὺς προλόγους ποιήσομαι:
ἅπαντα γάρ μοι δεξιῶς προβήσεται.
καί μοι μεγίστων πραγμάτων ὑμνουμένων
εὑρεῖν γένοιτο καὶ λόγους ἐπηρμένους.

Lingua: Italiano

Editio: None

La raccolta dei nuovi epigrammi è stata pubblicata nella città di Costantino per Teodoro Decurione figlio di Cosma: i proemi sono stati pubblicati dopo continue letture nate in quella circostanza.

Signori, ritengo che voi, saturi
di un tale banchetto di parole,
qui, ormai, vomitate il cibo per sazietà:
e quindi state seduti ricolmi di lussuria;
infatti molti offrendoci un festino
confuso di parole sfarzose e oscure,
ci persuadono a guardare con disprezzo
i cibi che provocano assuefazione.
Ora che cosa farò? Lascerò che le cose preparate deperiscano abbandonate da una parte?
Oppure le esporrò nel mezzo della piazza,
vendendole a buon mercato ai rivenditori?
E chi si asterrà dal comprare i miei prodotti?
Chi comprerebbe parole per tre oboli,
se non portasse le orecchie bucate in questo modo?
Ma c’è per me una speranza che voi partecipiate con gioia, e non con mollezza, a ciò che faccio;
Per voi, infatti, è usanza adattare cibi all’unico desiderio dei vostri invitati.
Giungo dalle navi di spezie offrendo loro un pasto gradito.
Poiché non è possibile che voi, uomini, riceveste solo da me i valori del cibo, persuasi molti a soccorrermi nel mio lavoro e a gettare insieme e invitare a banchetto i più.
Allora i ricchi diedero (i loro beni) con generosità a coloro che si dilettavano di loro, e sono molto orgoglioso di prendere in modo legittimo i loro dolci.
Mentre io indicavo, uno di loro in modo conveniente chiese questo all’altro: “Avendo io impastato una focaccia musicale e fresca proprio ora, egli gliela dà impastata da me.”
A costui dunque chiedo chi non si ricordi dei più valenti
fra i cuochi, la cui grazia sembra
essere la sola guida di un assai maestoso banchetto.
Incoraggiato, ho mischiato una piccola parte del mio piatto
alle altre, per non sembrare completamente
di essere un qualche parassita fra i convitati presso casa mia.
Ma da ciascuno porto via una misera parte, tanto grande quanto un assaggio (di grandezza tale per assaggiare); di tutto il resto se qualcuno desiderasse trovarlo tutto e trarre da questo sazietà, dovete sapere che dobbiamo andare al mercato.
Per dare onore ai miei sforzi, incomincerò l’esordio dal sovrano;
infatti procederà tutto a mio favore.
E per cantare le grandi imprese che io possa trovare anche un linguaggio elevato .

Lingua: English

Editio: Paton

His collection of new epigrams presented in Constantinople to Theodorus, son of Cosmas, the decurion. The proems were spoken after the frequent recitations given at that time

I suppose, Sirs, that you are so glutted with this banquet of various literary dishes that the food you eat continues to rise. Indeed ye sit crammed with dainties, for many have served up to you a mixed feast of precious and varied discourse and persuade you to look with contempt on ordinary fare. What shall I do now? Shall I allow what I had prepared to lie uneaten and spoil, or shall I expose it in the middle of the market for sale to retail dealers at any price it will fetch? Who in that case will want any part of my wares or who would give twopence for my writings, unless his ears were stopped up? But I have a hope that you may partake of my work kindly and not indifferently; for it is a habit with you to estimate the fare of a feast by the host's desire to please alone.
Besides, I am going to serve you a meal to which many new flavourings contribute. For since it is not possible for you to enjoy food worthy of you by my own exertions alone, I have persuaded many to share the trouble and expense and join with me in feasting you more sumptuously. Indeed the rich gave me abundantly of their affluence, and accepting this I take quite sincere pride in their dainties. And one of them pointing at me may say aptly to another, "I recently kneaded fresh poetical dough, and what he serves is of my kneading." Thus one but not the wisest of those skilled cooks may say, thanks to whom I alone am thought to be the lord of such a rich feast. For I myself have had the courage to make a slender contribution from my own resources so as not to seem an entire stranger to my guests. I introduce a small portion of each poet, just to taste; but if anyone wishes to have all the rest and take his fill of it, he must seek it in the market.
To add ornament to my work I will begin my preface with the Emperor's praise, for thus all will continue under good auspices. As I sing of very great matters, may it be mine to find words equally exalted.

(In Praise of Justinian)

Let no barbarian, freeing himself from the yoke-strap that passes under his neck, dare to fix his gaze on our King, the mighty warrior; nor let any weak Persian woman raise her veil and look straight at him, but, kneeling on the ground and bending the proud arch of her neck, let her come uncalled and submit to Roman justice. And thou, handmaid of the west, by farthest Cadiz and the Spanish Strait and Ocean Thule, breathe freely, and counting the heads of the successive tyrants that are buried in thy dust, embrace thy beloved Rome with trustful arms. By the ridge of the Caucasus and on the Colchian shore, where once the hard back of the iron soil was broken by the resounding hoofs of the brazen bulls, let the Phasian bride, weaving a measure in company with the Hamadryads, wheel in the dance she loves, and casting away her dread of the race of giants, sing the labours of our many-sceptred prince.
Let not the prow of Thessalian Argo any longer boast that the Colchian land, in awe of the exploits of the Pagasean hero, ceased to be fertilized by the seed of giants and bear a harvest of warriors. This is either the invention of fable, or was brought about by unholy art, when the crafty maiden, maddened by love, set the force of her magic in motion. But without fraud or the dark hell-broth the Bactrian giant fell before our shafts. No land is now inaccessible to me, but in the waters of the Caspian and far as the Persian Gulf the vanquished seas are beaten by Italian oars.
Go now, thou Roman traveller, unescorted over the whole continent and leap in triumph. Traversing the recesses of Scythia and the inhospitable glen of Susa, descend on the plains of India, and on thy road, if thou art athirst, draw water from enslaved Hydaspes. Yea, and walk fearless too over the dark lands of the west, and seek the pillars of Heracles; rest unalarmed on the sands of Spain where, above the threshold of the lovely sea, the twain horns of the continents meet and silence men's hope of progress by land. Traversing the extremity of Libya, the land of the Nasamones, reach also the Syrtis, where the sea, driven back by southerly gales towards the adverse slope of the north, affords passage for men on foot over the soft sands from which it has ebbed, on a beach that ships sail over. The regions of no foreign land shall receive you, but you will be amid the possessions of our wise King, whichever way you progress, since he has encompassed the world in his dominion. In vain now would the Tanais in its course through Scythia to the sea of Azof attempt to limit the continents of Europe and Asia.
So now that the whole earth is full of beloved peace, now that the hopes of disturbers at home and abroad have been shattered by our Emperor, come, blest Theodorus, and let us institute a contest of poetic skill and start the music of the singer's dance. I performed this task for you; for you I prepared this work, collecting in one volume the sweet merchandise of the bee that visits many blossoms; gathering such a bunch of varied flowers from the elegy, I planted a wreath of poetic eloquence to offer you, as one offering beech-leaves to Jove or ships to the Earth-shaker, or a breast-plate to Ares or a quiver to Apollo, or a lyre to Hermes or grapes to Dionysus. For I know that the dedication to Theodorus will instil eternal glory into this work of my study.
I will first select for you, competing with men of old time, all that the parents of new song wrote as an offering to the old gods. For it was meet to adhere to the wise model of the ancient writers.
After those again comes a more ambitious collection of all our pens wrote either in places or on well-wrought statues or on the other widely distributed performances of laborious Art.
The third starting-point of the young book is occupied, as far as it was allowed us, by what God granted us to write on tombs in verse but adhering to the truth.
Next what we wrote on the devious paths of life and the deceitful balance of inconstant Fortune, behold at the fourth base-line of the book.
Yea, and perhaps you may be pleased by the charm of a fifth contest, where waxing abusive we wrote scurrilous rhyme, and Cytherea may steal a sixth book of verse, turning our path aside to elegiac converse and sweet love. Finally in a seventh honey-comb you will find the joys of Bacchus and tipsy dances and wine and cups and rich banquets.

Lingua: Français

Editio: Waltz

Je pense, citoyens, que vous êtes rassasiés de cet abondant festin littéraire ou même que, de satiété, vous en avez une indigestion ; et vous êtes là, assis, gavés de cette bombance. Bien des auteurs, en effet, en nous servant le régal si varié de leurs écrits somptueux et divers, nous font mépriser les aliments ordinaires. Que faut-il donc que je fasse ? Ceux que je tenais maintenant tout préparés, dois-je comme cela les abandonner et les laisser perdre, ou bien les exposerai-je au beau milieu de la place publique, pour les céder à vil prix à des revendeurs ? Mais qui voudra goûter à mes produits ? qui consentirait à m’acheter mes écrits, fût-ce pour trois oboles, s’il n’avait vraiment les oreilles bouchées ?

J’ai pourtant l’espoir que, de bon cœur, vous prêterez la main à ce que je prépare et cela non sans quelque empressement ; car c’est mon habitude d’adapter le menu uniquement à l’appétit de ceux qui font appel à mes services ; en outre, ce banquet où chacun apporte sa contribution, me voici prêt à vous le servir avec des assaisonnements nouveaux. Car il n’est pas possible que de moi seul, citoyens, vous receviez une chère digne de vous ; j’ai donc engagé quelques collaborateurs à s’associer à ma besogne et à en partager les frais avec moi pour vous mieux traiter. Les riches ont fourni en abondance de ces mets dont ils se gorgent ; j’ai reçu d’eux leurs friandises et, véritablement, j’en tire vanité. L’un d’eux va peut-être (et il aura raison) dire à un autre en me désignant : « Je venais de pétrir une pâte artistement faite et toute fraîche ; et c’est lui qui sert ce que, moi, j’ai pétri. » Eh bien, celui des cuisiniers qui dira cela le fera sans se rappeler pourquoi je me donne l’air d’être l’unique ordonnateur d’un festin si somptueux. Fort de leur assistance, je n’ai moi-même apporté de chez moi, pour l’ajouter à la leur, qu’une quote-part assez minime, afin de ne pas paraître tout à fait l’invité de ceux que j’aurai conviés. Mais des provisions de chacun je ne prends qu’une petite portion, juste de quoi y goûter ; quant au reste, si quelqu’un veut l’avoir en totalité et y puiser à satiété, c’est au marché, sachez-le, qu’il faut aller chercher.

Afin d’ajouter du lustre à mon ouvrage, c’est par l’Empereur que je le commencerai ; car tout, alors, marchera à souhait. Et pour chanter d’aussi grandes actions, puissé-je à mon tour trouver des accents sublimes !

Que nul parmi les Barbares, libérant son cou des liens qui le tiennent enchaîné sous le joug, ne tende vers notre Empereur un œil belliqueux ; que la Perse sans vaillance ne s’avise plus de relever son voile et de le regarder en face ; ployant le genou, courbant plus bas que son cou son panache orgueilleux, qu’elle vienne d’elle-même s’incliner devant la puissance Ausonienne. Et toi, Hespérie asservie, depuis le rivage de Gadès et le détroit d’Ibérie jusqu’à Thulé, fille de l’Océan, respire en paix : tu as pu mesurer les têtes de tes tyrans successifs, en les voyant ensevelies dans ta poussière : de tes mains confiantes embrasse ta chère ville de Rome. Sur les cimes du Caucase et sur les récifs de Kyta, où sous l’airain sonore du pied des taureaux se fendit jadis la dure échine d’un sol de fer, les nymphes du Phase, formant des chœurs de danse avec les Hamadryades leurs compagnes, peuvent faire des rondes ou des bonds joyeux et chanter les exploits de notre Empereur qui réunit dans sa main plusieurs sceptres, en renonçant au pénible labeur de faire naître des géants. Qu’elles ne se vantent même plus d’avoir vu l’éperon d’Argo, le navire d’Iolcos ; car les champs de la Colchide, qui admirèrent les travaux du héros de Pagases, ne se couvrent plus d’une race de Géants et n’ouvrent plus leur glèbe belliqueuse à une moisson de vaillants guerriers. Ce prodige n’est qu’une invention de la légende, ou bien c’est par un sortilège impie qu’il fut accompli, lorsqu’une vierge artificieuse, en proie aux fureurs de l’amour, mit en œuvre toute la puissance des enchantements magiques ; mais sans qu’il fût besoin d’aucun maléfice ou d’un breuvage mystérieux, les géants de la Bactriane se sont écroulés sous nos coups. Il n’y a plus pour moi d’endroit inaccessible ; mais dans les flots du golfe d’Hyrcanie et jusque sur les abîmes de la mer d’Éthiopie, les navires italiens frappent de leurs rames une onde pacifique.

Allons, réjouis-toi, voyageur ausonien : tu peux maintenant, sans escorte, visiter la terre entière ; parcours les gorges qu’habitent les Massagètes et les vallées inhospitalières de la Susiane ; foule de tes pieds le sol fertile de l’Inde ; en route, si tu as soif, puise à l’Hydaspe asservi. Oui, tu peux aussi t’en aller sans crainte par delà le couchant ténébreux, atteindre les colonnes d’Alcide et, en toute confiance, arrêter tes pas sur le rivage sablonneux de l’Ibérie, où par-dessus le détroit au beau cours, seuil de la mer, les pointes des deux continents viennent se rejoindre et éteignent dans le cœur des mortels l’espoir d’avancer plus loin. Pénètre au fin fond de la Lybie, chez les Nasamons ; côtoie aussi le rivage de la Syrte, où, refoulée par les ouragans du Sud vers les régions boréales, la mer divine ouvre aux hommes une voie terrestre même par-dessus le reflux sablonneux, au sein des brisants à fleur d’eau. Nulle part tu ne rencontreras, pour te recevoir, une région qui soit une terre étrangère : c’est dans les possessions de notre sage Empereur que tu te trouveras, partout où tu porteras tes pas ; car il encercle l’univers de sa domination : c’est en vain que le Tanaïs aura formé la frontière d’un continent, dans sa course errante à travers la Scythie jusqu’au Palus-Méotide.

C’est pourquoi, maintenant que tout est plein de cette paix aimée, maintenant que tous les espoirs d’une guerre étrangère ou civile gisent brisés sous les pieds de notre Empereur, nous pouvons, divin Théodoros, instituer ici un savant concours et mettre en mouvement les jeux d’un chœur de poètes. Car c’est pour toi que j’ai affronté la lutte ; c’est pour toi que j’ai exercé le métier des moissonneurs et amassé, en réunissant tout dans un seul livre, ce butin d’une abeille qui puisait à toutes les sources. J’ai recueilli toutes ces fleurs éparses de l’élégie et j’ai tressé pour toi une guirlande faite des beaux vers de Calliope, comme on consacre un chêne aux fils de Cronos, des navires à Poséidon, un baudrier à Arès ou un carquois à Apollon, une lyre à Hermès et des vignes à Dionysos. Car je sais quelle gloire impérissable répandra sur le fruit de mes soins et de mes labeurs le nom de Théodoros.

En premier lieu, je cueillerai pour toi, rivalisant avec les anciens, tous les vers où les pères de la poésie nouvelle ont décrit des offrandes consacrées aux dieux d’autrefois ; car ils me paraissaient observer une savante imitation des lettres antiques. Puis, après ces pièces anciennes, un second livre rassemble toutes celles que nous avons composées sur des tableaux, sur quelque site, sur une statue habilement sculptée ou sur les œuvres innombrables de quelque autre art laborieux. Le troisième rang revient, dans ce nouvel ouvrage, à toutes les pièces qu’il est d’usage de graver sur les tombeaux : que Dieu veuille nous accorder de les obtenir dans la poésie et de chercher à les mériter dans notre vie. Tout ce que nous avons écrit sur les chemins divers de l’existence et sur la balance toujours chancelante d’une instable fortune, tu le verras dans le quatrième corps de bâtiment de mon ouvrage. Peut-être, ma foi, le cinquième exercice du concours te séduira-t-il par son charme : c’est celui où nos railleries mordantes font entendre leurs accents sarcastiques. La sixième partie, Cythérée s’en est emparée, détournant les pas de l’élégie vers les propos galants et tendres amours. Dans le septième recueil, enfin, tu trouveras les plaisirs de Bacchus, les chœurs amis du vin, l’ivresse, les coupes et les festins opulents.

Alignement de 60 avec 61

source
συλλογὴ νέων ἐπιγραμμάτων ἐκτεθεῖσαἐν
Κωνσταντίνου πόλει πρὸς Θεόδωρον
Δεκουρίωνα
τὸν Κοσμᾶ : εἴρηται δὲ τὰπροοίμια μετὰ τὰς συν εχεῖς ἀκροάσεις
τὰςκατ᾽ἐκεῖνο καιροῦ γενομένας .

οἶμαι μὲν ὑμᾶς , ἄνδρες , ἐμπεπλησμένους
ἐκ τῆς τοσαύτης τῶν λόγων πανδαισίας ,
ἔτι που τὰ σιτία προσκόρως ἐρυγγάνειν :
καὶ δὴ κάθησθε τῇ τρυφῇ σεσαγμένοι :
λόγων γὰρ ἡμῖν πολυτελῶν καὶ ποικίλων
πολλοὶ προθέντες παμμιγεῖς εὐωχίας ,
περιφρονεῖν πείθουσι τῶν εἰθισμένων .
τί δὲ νῦν ποιήσω ;
μὴ τὰ προὐξειργασμένα
οὕτως ἐάσω συντετῆχθαι κείμενα ;
καὶ προθῶμαι τῆς ἀγορᾶς ἐν τῷ μέσῳ ,
παλιγκαπήλοις εὐτελῶς ἀπεμπολῶν ;
καὶ τίς μετασχεῖν τῶν ἐμῶν ἀνέξεται ;
τίς δ᾽ ἂν πρίαιτο τοὺς λόγους τριωβόλου ,
εἰ μὴ φέροι πως ὦτα μὴ τετρημένα ;
ἀλλ᾽ ἐστὶν ἐλπὶς εὐμενῶς τῶν δρωμένων
ὑμᾶς μεταλαβεῖν , κοὐ κατεβλακευμένως ;
ἔθος γὰρ ὑμῖν τῇ προθυμίᾳ μόνῃ
τῇ τῶν καλούντων ἐμμετρεῖν τὰσιτία .
καὶ πρός γε τούτῳ δεῖπνον ἠρανισμένον
ἥκω προθήσων ἐκ νέων ἡδυσμάτων .
ἐπεὶ γὰρ οὐκ ἔν εστιν ἐξ ἐμοῦ μόνου
ὑμᾶς μεταλαβεῖν , ἄνδρες , ἀξίας τροφῆς ,
πολλοὺς ἔπεισα συλλαβεῖν μοιτοῦ πόνου ,
καὶ συγκαταβαλεῖν καὶ συνεστιᾶν πλέον .
καὶ δὴ παρέσχον ἀφθόνως οἱ πλούσιοι
ἐξ ὧν τρυφῶσι : καὶ παραλαβὼν γνησίως
ἐν τοῖς ἐκείνων πέμμασι φρυάττομαι .
τοῦτο δέ τις αὐτῶν προσφόρως , δεικνὺς ἐμέ ,
ἴσωςἐρεῖ πρὸςἄλλονἀρτίως ἐμοῦ
μάζαν μεμαχότος μουσικήν τε καὶ νέαν ,
οὗτος παρέθηκεν τὴν ὑπ᾽ ἐμοῦ μεμαγμένην .”
ταυτὶ μὲν οὖν ἐρεῖ τιςοὐδὲ τῶν σοφωτάτων
τῶν ὀψοποιῶν , ὧν χάριν δοκῶ μόνος
εἶναι τοσαύτης ἡγεμὼν πανδαισίας .
θαρρῶν γὰρ αὐτοῖς λιτὸν οἴκοθεν μέρος
καὐτὸς παρέμιξα , τοῦ δοκεῖν μὴ παντελῶς
ξένος τις εἶναι τῶν ὑπ᾽ ἐμοῦ συνηγμένων .
ἀλλ᾽ ἐξ ἑκάστου σμικρὸν εἰσάγω μέρος ,
ὅσον ἀπογεῦσαι : τῶν δὲ λοιπῶν εἰ θέλοι
τυχεῖν τις ἁπάντων καὶ μετασχεῖν εἰς κόρον ,
ἴστω γε ταῦτα κατ᾽ ἀγορὰν ζητητέα .
Κόσμον δὲ προσθεὶς τοῖς ἐμοῖς πονήμασι ,
ἐκ τοῦ Βασιλέως τοὺς προλόγους ποιήσομαι :
ἅπαντα γάρ μοι δεξιῶς προβήσεται .
καί μοι μεγίστων πραγμάτων ὑμνουμένων
εὑρεῖν γένοιτο καὶ λόγους ἐπηρμένους .

target
La raccolta dei nuovi epigrammi è stata pubblicata nella città di Costantino per Teodoro Decurione figlio di Cosma : i proemi sono stati pubblicati dopo continue letture nate in quella circostanza .

Signori , ritengo che voi , saturi
di un tale banchetto di parole ,
qui , ormai , vomitate il cibo per sazietà :
e quindi state seduti ricolmi di lussuria ;
infatti molti offrendoci un festino
confuso di parole sfarzose e oscure ,
ci persuadono a guardare con disprezzo
i cibi che provocano assuefazione .
Ora che cosa farò ? Lascerò che le cose preparate deperiscano abbandonate da una parte ?
Oppure le esporrò nel mezzo della piazza ,
vendendole a buon mercato ai rivenditori ?
E chi si asterrà dal comprare i miei prodotti ?
Chi comprerebbe parole per tre oboli ,
se non portasse le orecchie bucate in questo modo ?
Ma c ’ è per me una speranza che voi partecipiate con gioia , e non con mollezza , a ciò che faccio ;
Per voi , infatti , è usanza adattare cibi allunico desiderio dei vostri invitati .
Giungo dalle navi di spezie offrendo loro un pasto gradito .
Poiché non è possibile che voi , uomini , riceveste solo da me i valori del cibo , persuasi molti a soccorrermi nel mio lavoro e a gettare insieme e invitare a banchetto i più .
Allora i ricchi diedero ( i loro beni ) con generosità a coloro che si dilettavano di loro , e sono molto orgoglioso di prendere in modo legittimo i loro dolci .
Mentre io indicavo , uno di loro in modo conveniente chiese questo allaltro : “ Avendo io impastato una focaccia musicale e fresca proprio ora , egli gliela impastata da me .”
A costui dunque chiedo chi non si ricordi dei più valenti
fra i cuochi , la cui grazia sembra
essere la sola guida di un assai maestoso banchetto .
Incoraggiato , ho mischiato una piccola parte del mio piatto
alle altre , per non sembrare completamente
di essere un qualche parassita fra i convitati presso casa mia .
Ma da ciascuno porto via una misera parte , tanto grande quanto un assaggio ( di grandezza tale per assaggiare ); di tutto il resto se qualcuno desiderasse trovarlo tutto e trarre da questo sazietà , dovete sapere che dobbiamo andare al mercato .
Per dare onore ai miei sforzi , incomincerò lesordio dal sovrano ;
infatti procederà tutto a mio favore .
E per cantare le grandi imprese che io possa trovare anche un linguaggio elevato .